Saathvan

असंच असावं नातं आपलं , मृगजळ जणू , प्रपंचातलं .... थकलं भागलेलं , मन  शिणलेलं , निववून टाकेल , जळ इथलं .... कधीही  यावं , सुख  मागावं , दुःख  सांगावं , अंतरातलं .... मुक्त हसावं , सुख शिंपावं , ...

जय गणेश ... सूर उल्हासाचा  , गंभीर सूर श्री चा , सूर तेवतोय ज्योतीसारखा , ज्योती  स्थिर स्वरासारखी .... सुगंधी  धूम्रवलय , तानपुऱ्याचे  स्वरवलय , तालाची  मंद्र लय , आत्म्याचा विलय .....

अंतर  तर  नाही  पडलंय आपल्यात .. मग ते सारे  शब्द  कुठे गेले ? गंध दरवळतोय इथे आसपास , मग बकुळफूल कुठे लपले ? आत्ता आत्ताच  तर , तू  दिलेले रंग इथे  सांडले .. ते  घेऊन  आलेले फुलपाख...

हे असं अवखळपण , चंचलपण .. कधी  पानं , फुलं , तारे , कधी स्वप्नं वेचताना , हसून बघत होतास .. उतरणीवर कधी घसरले , तेव्हांही ,  गालात हसून , बोट दिलेस धरायला .. दुस्तर वाटेवर कधी कचरले तर , डोळ्यांनी धीर दिलास .. पाठीवर हात ठेवून , झुंजायला बळ दिलेस  .. हात सुटले हातातून , पण साथ नाही सरली , तू आहेसच खास , मागेपुढे ,  आसपास .. दिसला नाहीस कधी , पण जाणवतो तुझा वास .. आता जीर्ण झालीय श्वासांची माळ , जेव्हां ओघळेल  तेव्हां , असशील  ना  आसपास ... ?

लाल कुंकू , हळद पिवळी , सुखी संसाराची सुबक रांगोळी ... रांगोळीत उमटली पावलं गौरीची , शिकल्या सवरल्या , जाणत्या लेकीची ... वेळ विवाहाची , सप्तपदी चालण्याची , मायेच्या  कोंदणात सुखस्वप्ने रेखायची ... आपणां सर्वांना विनंती आग्रहाची, अक्षतांच्या समवेत आशीर्वाद देण्याची ...

किती  खात्री  असते , सगळं मुठीत असल्याची .. तरी , आयुष्य हातातून निसटतंच ....

तू म्हणतोस , सारखं भांडण होतं आपलं .. तुझं मला पटत नाही , माझं तुला पटत नाही .. पाच दहा पंधरा वीस , चाळीस वर्षे होऊन गेली .. आता तर माझ्या मनातलंही वाचून , भांडतेस , उत्तरं देतेस तू ....   ...